آسانسور

      آسانسور یک اتاق متحرک است که توسط این اتاق متحرک می‌توان بین طبقات مختلف و ارتفاع جا به جا شد.  این جابه جایی می‌تواند برای افراد و یا تجهیزات( وسائل) باشد. به کمک آسانسور جابه جایی بین طبقات بسیار آسان تر می‌باشد. آسانسور به کمک موتوری که به صورت الکتریکی می‌باشد حرکت می‌کند.

سیم بکسل  سیم بکسل آسانسور download

سیم بکسل

تاریخچه آسانسور

      آن گونه که در تاریخ آمده، تاریخچه پیدایش آسانسور به ۲۵۳سال قبل از میلاد مسیح بازمی گردد. ارشمیدس وسیله ای شبیه به آسانسور اختراع کرد که قابلیت حمل یک نفر را برای ارتفاعات نه چندان بلند داشت. این آسانسور دستی نمونه ای از نخستین حرکات بشر برای ساختن یک بالابر بود.
     البته گفته شده که مصریان باستان نیز به وسیله بالابر در اهرام حرکت می کردند. در سال1850 نخستین آسانسور هیدرولیکی برای یک ساختمان ۴ طبقه ساخته شد. در سال1853 الیشا گرویس از اهالی نیویورک، آسانسوری با نوعی ایمنی خودکار برای ممانعت از سقوط سکوی این وسیله ساخت. در صورتی که ریسمان آسانسور پاره می شد، این سیستم ایمنی به فریاد سرنشینان می رسید.
     فناوری ساخت آسانسور به سرعت پیش رفت و بسیاری از سازندگان ساختمان های جهان این وسیله مفید و کارا را نصب کردند. براساس آخرین آمارهای ارایه شده، ایتالیایی ها بیشترین آسانسورسواران نام گرفته اند. با اینکه این کشور جمعیت بالایی ندارد، اما آنها با نصب ۸۵۰هزار دستگاه آسانسور رتبه نخست را در دنیا به خود اختصاص داده اند.
     در ایتالیا روزانه بیش از ۱۰۰میلیون نفر از آسانسور استفاده می کنند. پس از این کشور، آمریکا با داشتن ۷۰۰هزار دستگاه آسانسور و چین با ۶۱۰هزار رتبه های دوم و سوم را در اختیار داشتند. البته این آمار به سال 2008 مربوط می شود و با سرعتی که نزد چینی ها سراغ داریم، به احتمال فراوان، این آمار دچار تغییر و تحولات شده است.
برخی از آسانسورها هم اکنون شکل توریستی به خود گرفته اند. یکی از همین مدل ها، آسانسور سانتاژوستا در شهر لیسبون پرتغال است؛ آسانسوری که بیشتر به یک بالابر می ماند و حدود ۱۰۷سال قدمت دارد. کار ساخت این آسانسور در سال1900 آغاز شد و ۲ سال بعد به پایان رسید؛ آسانسوری که کار طراحی آن را «رائول مسنیر ده پونسارد» برعهده داشته است. اگرچه این مدل با بخار کار می کرد اما در سال1907 از الکتریسیته برای به حرکت درآوردنش سود جسته شد. این سازه ۴۵ متر ارتفاع دارد و می تواند ۲۴ مسافر را با خود حمل کند که این روزها شکل گردشگری به خود گرفته و مردمی که برای دیدن لیسبون می روند، از این آسانسور زیبا دیدن می کنند.
اما می گویند آسانسور ساخته دست آقای اتوود یک قرقره بزرگ و یک طناب بوده است. این دانشمند و ریاضیدان با ساختن ماشین اتوود که عبارت بود از دو وزنه که با یک نخ به یکدیگر مربوط می شدند و روی قرقره ها بالا و پایین می رفتند، توانست طرح ابتدایی یک آسانسور را ارایه دهد.
      اتوود یک کار هم برای ایمن سازی این آسانسور اولیه انجام داده بود. اگر هنگام بالا و پایین رفتن، طناب پاره می شد، قسمت انتهایی طناب روی قرقره قفل می ماند و این کار باعث می شد تا آسانسور به رغم سقوط آزادی که از ارتفاع به سمت پایین داشت، به زمین برخورد نکند و سوارشونده ( در اینجا به معنای فردی که سوار آسانسور می شود)، جان سالم به در ببرد.
     اگر ارشمیدس را خالق بالابری ساده و اتوود را خالق آسانسوری اولیه فرض کنیم، باید از آقای اوتیس هم به عنوان مبتکر ساخت آسانسورهای نوین نام ببریم؛ فردی که هم اکنون بزرگ ترین کارخانه ساخت آسانسور در دنیا به نام وی مشغول به فعالیت است. اولین آسانسور به شکل امروزی که دارای ترمز ایمنی بود، توسط اوتیس در آمریکا ساخته و آزمایش شده و بعد از آن نیز دیگران به ساخت انواع آسانسور مبادرت کردند و صنعت آسانسور شکل گرفت.
     در ساخت برج ها و ساختمان های بلند موضوع آسانسور ایمن، راحت و سریع باید در اولویت قرار گیرد. در این بین رقابتی نیز بین آسانسورسازان شکل گرفت. رکورد سرعت بین آسانسورهای دنیا در اختیار برج تایپه 101 است. این برج به ارتفاع ۵۰۹ متر ۱۰۱طبقه دارد و فکر نمی کنم کسی دوست داشته باشد بدون آسانسور این طبقات را طی کند؛ به خصوص از بدو ورود تا طبقات بسیار بالا! در این ساختمان مرتفع ۶۷دستگاه آسانسور نصب شده تا ترافیکی در این خصوص به وجود نیاید. در عین حال، این امر به ایمنی کار نیز می افزاید. سرعت این آسانسور ۱۰۱۰متر در دقیقه است؛ یعنی این آسانسور قادر است در یک دقیقه بیش از یک کیلومتر را طی کند. نوع دیگری از آسانسورها ویژه کالا طراحی شده و معمولا امور بالا و پایین بردن بار را برعهده دارند. آسانسور خدماتی، آسانسوری است که برای جابه جایی کالا بین طبقات مورد استفاده قرار می گیرد که دارای کابین کوچکی است که ابعاد آن به اشخاص اجازه استفاده را نمی دهد. در بسیاری از رستوران ها و فروشگاه های کوچک این مدل کاربرد زیادی دارد.
     از آسانسور خودروبر هم در ساختمان های خصوصی استفاده می شود و اتاقک آن ابعاد مناسبی برای جابه جایی خودرو دارد. البته آسانسور ویژه حمل بیماران را هم که در بیمارستان، مورد استفاده قرار می گیرد نباید از قلم انداخت.

 تاریخچه آسانسور در ایران

آسانسور های امروزی از حدود ۵۰ سال پیش وارد کشور شده و اولین فروش آسانسور در کشور مربوط به یک شرکت سوئیسی است که توسط یک شرکت ایرانی خریداری شد. بعد از آن نیز شرکت ها ی خارجی دیگر در این زمینه فعالیت داشتند. اولین کارخانه آسانسورسازی در ایران توسط وزارت مسکن و شهر سازی در سال ۱۳۵۰ در شهر صنعتی البرز قزوین تحت لیسانس یک شرکت سوییسی راه اندازی شد و بعد از آن نیز کارخانجات دیگری توسط شرکت ها ی خارجی در ایران فعالیت کردند، اما با توجه به تحریم وسایل بعد از انقلاب اسلامی و براساس ضرورت و نیاز، دست اندرکاران شروع به فعالیت های تولیدی در زمینه ساخت قطعات یدکی آسانسور کردند و درواقع آسانسور به صورت تلفیقی در کشور تولید و نصب شد تا اینکه در دهه ۷۰ مجوز واردات صادر شد و به دنبال آن، واحدهای فروش آسانسور به صورت رسمی و غیررسمی به وجود آمدند.
قسمت اعظمی از آسانسورهایی که از سال های دور در ایران مشغول به حمل ونقل مسافر هستند، دارای گواهی استاندارد نبوده و اساسا فعالیت آنها در خط همکف به طبقات، غیرقانونی است.

تاريخچه ساخت پله برقي

      درسال 1859 ناتان آميز آمريكايي اولين امتياز ثبت اختراع را به نام خود تقاضا نمود و عنوان آن را پله هاي گردان گذاشت شكل اين پله ها به صورت مثلث متساوي الاضلاع بود كه از طريق آن مسافر روي يك ضلع سوار شده و در انتها پياده مي گرديد .اما كار بر روي اين اختراع و تكميل آن ادامه يافت تا اينكه در سال 1892 شخصي به نام رنو اختراع خود را در انگليس تحت عنوان آسانسور با پله هاي متوالي ثبت كرد. اختراع او اين نكته را روشن ساخت كه دستگيره ها مي توانند حذف شوند و توجه به سرعتي در حدود 200 فوت در دقيقه معطوف شد، اين مقدار از سرعت هايي كه هم اكنون به عنوان سرعت استاندارد تلقي مي شود بيشتر است .
 
     اولين پله هاي برقي براي لذت جويي و سوار شدن نصب مي شدند ودر سال 1893 يك پله برقي در شيكاگو براي يك نمايشگاه نصب گرديد و بعد از آن نيز در سالهاي بعد اين پله ها در جاهاي ديگر تفريحي و نمايشگاهي استفاده گرديد . درسال 1911 در متروي لندن پله برقي براي حمل و نقل آسان مسافران نصب گرديد .

سیم بکسل آسانسور

     به چه علت و چرا پس از گذشت نزديك به يك قرن از ابداع آسانسور هاي الكتريكي هنوز جايگزيني بهتر از بكسل هاي فولادي یافت نشده است . مانند طناب هاي الياف مصنوعي يا زنجيرها و نوارهاي فولادي و …

       مزایای عمده سیم بكسل هاي فولادي عبارتند از :

الف) مقيد بودن خود بخود آنها (Self Redundancy )

ب) امكان تعيين درجهء خستگي و استهلاك آنها

      مقيد بودن به معني اينكه پس از گسيخته شدن برخي از تارها در ميان رشته ها : هنوز رشته هاي ديگر به طور موازي مقاومت كرده و بكسل مي تواند هنوز در سرويس قرار گيرد . اگر چه طناب هاي الياف مصنوعي تا حدي اين قابليت را داشته ولي نوارهاي فولادي و زنجيرها خير .

      موضوع خستگي هنگامي كه بكسل از روي چرخ بكسل يا پلی عبور كرده ، تحت تنش هاي فشاري ،خمشي و پيچش قرار مي گيرد ، رخ ميدهد . به علاوه بكسل در معرض خوردگي و سايش نيز قرار دارد . به مرور زمان با ايجاد پارگي در سيم هاي بيروني بكسل ، اين امر امكان پذير است كه عمر مفيد باقيمانده بكسل تخمين زده شود ، البته در صورتيكه توليد بكسل ، نحوه انتخاب و استقرار آن بدرستي و مطابق با آئين نامه انجام شده باشد. اين در حاليست كه اگر از بكسل تمام الياف استفاده شود ، سايز و كاهش قطر و بريدگي همگي قابل مشاهده بوده اما هيچكدام در ارزيابي عمر مفيد باقيمانده آن قابل استفاده نخواهد بود .

    بدين ترتيب ضرورت استفاده از بكسل فولادي در آسانسور آشكار بوده و ضرورت بسزایی خواهد داشت.

بازرگانی محمود قراچورلو با بررسی وضعیت کنونی سیم بکسل های آسانسور و حساسیت این مسئله در مورد خسارت های جانی و همچنین پایبندی به رضایت مشتری سعی در ارائه بهترین خدمات را به مشتریان خود دارد لذا بیشترین دقت را در این امر داشته و بهترین مشاور برای انتخاب سیم بکسل آسانسور برای شما می باشد. شما می توانید در برگه ارتباط با ما با کارشناسان ما ارتباط برقرار کرده و اطلاعات مربوط به انتخاب سیم بکسل آسانسور مناسب با شرایط خود را دریافت کنید.

همچنین اطلاعات مربوط به انواع سیم بکسل نیز در بخش مربوط به منوی سیم بکسل قابل مشاهده است.